Rozdział 4

W granatowych, puchowych bamboszach

- Co ty wyprawiasz? – warknęła Vicky, gdy Syriusz dziwnie wyginał się przed kasztanowym hipogryfem, który patrzył na niego pogardliwym wzrokiem.

- Próbuję go przekonać, by się odkłonił. – chłopak wydawał się zdeterminowany.

- Gibiąc się jak gibon? Miałeś się po prostu ukłonić i czekać.

- Nie działało. Pani profesor, mój hipogryf się zepsuł. – Black wyprostował się bezradnie, a klasa ryknęła śmiechem.

Vicky wyminęła młodego arystokratę i patrząc stworzeniu w oczy, pochyliła plecy ku ziemi. Chwilę później zwierzę odwzajemniło gest i dziewczyna mogła je spokojnie poklepać po dziobie.

- Zepsuł się, co? – zadrwiła, a hipogryf przytulił swój opierzony łeb do jej piersi. Okazał się bardzo uczuciowy i profesor Basil była zachwycona. Howells otrzymała dwadzieścia punktów dla swojego domu.

- Chciałbym, żebyśmy uczyli się o smokach. – mruknął tęsknie, patrząc jak para Ślizgonów karmi swojego hipogryfa martwymi fretkami.

- A ty ciągle o tym. W przyszłym roku będziemy o nich mieli.

- Ale tylko w teorii. Czy myślisz, że Berta załatwi jakieś jajo albo pisklaka? – Syriusz spojrzał w kierunku profesor, która wyzywała Rogera Hilla z Hufflepuffu, za próbę wyrwania pióra zwierzęcia, z którym ćwiczył.

- Wątpię. Chociaż nie pogardziłabym. A propos niebezpiecznych stworzeń, jak tam ta Puchonka, która od śniadania chce zabić Phoebe? – Vicky zachichotała, notując temat pracy domowej.

- Na obiedzie powiedziałem jej, że niestety moje serce należy do kogoś innego, dlatego nie możemy być razem. – chłopak teatralnie przyłożył rękę do piersi i westchnął. – Jednak moja wybranka mnie nie chce, a ja nie potrafię przestać o niej myśleć.

- I ona uwierzyła w tę bajeczkę? – Howells spojrzała na niego powątpiewająco i schowała pióro. – Każda dziewczyna w tej szkole cię pragnie i dałaby się pokroić, byle byś chociażby na nią spojrzał.

- Nawet ty? – na jego usta wkradł się chytry uśmieszek.

- Nie żartuj. Ja nie jestem idiotką. – dziewczyna zaśmiała się pod nosem, po czym zarzuciła torbę na ramię i ruszyła w kierunku zamku z Syriuszem u boku.

                W piątek popołudniu, gdy skończyły się wszystkie zajęcia, grupka Gryfonów po podaniu hasła (Gwieździste Szarfy), przeszła przez portret Grubej Damy i wkroczyła do Pokoju Wspólnego. Dziewczyny skierowały się do swojego dormitorium, a chłopacy zajęli ulubione miejsca na kanapie i fotelach. Dopiero po chwili zorientowali się, że jedno z siedzisk jest już okupowane.

- James! – krzyknął Peter rozsypując dookoła siebie pudełka z czekoladowymi żabami.

- Rogaś! Mordo ty moja! – Syriusz wstał i ucałował przyjaciela w policzek.

- Łapa, kretynie, odwal się. – Potter odepchnął go od siebie, ale na jego ustach czaił się delikatny uśmiech. – Wywiesili godziny egzaminów. – wskazał na tablicę ogłoszeń za swoimi plecami.

Remus od razu wstał i tam poszedł.

PONIEDZIAŁEK

9:00 – transmutacja

PRZERWA OBIADOWA

13:00 – opieka nad magicznymi stworzeniami

13:00 – starożytne runy

WTOREK
9:00 – obrona przed czarną magią
PRZERWA OBIADOWA
13:00 – mugoloznawstwo
13:00 – wróżbiarstwo

ŚRODA

9:00 – eliksiry

PRZERWA OBIADOWA

13:00 – zielarstwo

13:00 – numerologi

CZWARTEK

9:00 – zaklęcia

PRZERWA OBIADOWA

13:00 – historia magii

24:00 – astronomia

Chłopak wrócił po chwili z zapisanymi siedmioma kawałkami pergaminu. Podał przyjaciołom po jednym i zaczął analizować swój.

- Lunatyku, czym my sobie na ciebie zasłużyliśmy? – zapytał uradowany James, odgryzając głowę jednej z czekoladowych żab Petera.

- Niczym. - Remus się zaśmiał – Ale trzeba wziąć się za porządne powtórki. Każdego dnia mamy coś trudnego.

- Dopiero weekend się zaczął. No dobra, dobra! – Syriusz podniósł ręce w obronnym geście, widząc na sobie spojrzenie Lupina. – Niech ci będzie, jeden weekend jestem w stanie poświęcić nauce.

- Wybacz, że przejmuję się waszą edukacją, skoro wy się o nią nie martwicie.

- Nasze umysły są zajęte o wiele ciekawszymi rzeczami, mój przyjacielu. – Black wyszczerzył zęby i wyciągnął ze swojej torby podręcznik do transmutacji.

                Gdy pół godziny później Lily zeszła do Pokoju Wspólnego, zastała niecodzienny widok. Cała czwórka Huncwotów siedziała z podręcznikami na kolanach i zadawali sobie pytania w ramach powtórki.

- Co się stanie, jeśli zamiast ruchu nadgarstkiem w lewo przy zaklęciu pulvinus, szarpniesz różdżką w górę? – zapytał James, po czym uważnie zaczął przyglądać się trzymanej w ręce fasolce wszystkich smaków Bertiego Botta.

- Zamiast transmutować szopa w poduszkę wyjdzie sama poszewka? – niepewnie odpowiedział pytaniem Peter.

- Nie, to się dzieje jak obrócisz nadgarstkiem w prawo. Jak szarpniesz do góry, to wyjdzie pierze. – Syriusz przeglądał leniwie podręcznik w poszukiwaniu inspiracji do kolejnego pytania.

- Kolejny punkt dla Łapy. – mruknął Lupin zapisując kreskę na kawałku pergaminu.

- Proszę, proszę. Kto to się uczy. – spojrzenie czterech chłopaków skierowało się na Rudowłosą. – Muszę niestety ukraść Wam Remusa. Dzisiaj nasza kolej patrolowania korytarzy na czwartym i piątym piętrze.

                Po dwóch godzinach mieli już dość. Nie działo się nic niepożądanego i wiedzieli, że to zasługa długo wyczekiwanego wolnego. Wszystkim rocznikom czerwiec daje się we znaki i możliwość odpoczynku chociaż przez parę godzin w ciągu dnia, traktowana jest jak największy dar. Każdy doskonale wiedział, że jeśli nie wykorzysta do tego weekendu, to w ciągu tygodnia nie będzie miał na to najmniejszej szansy. Egzaminy końcowe jednak były już blisko, a po nich w końcu nauczyciele mieli przestać być tak wymagający. Lily i Remus nie rozmawiali dużo podczas patrolu, bo każde z nich było pogrążone we własnych myślach. Nagły, głośny huk sprowadził ich jednak na ziemię. Spojrzeli po sobie i pobiegli w stronę sali do obrony przed czarną magią, z której słychać było hałasy. Otworzyli drzwi, a ich oczom ukazało się spustoszenie.

- IRYTKU! – ryknęła pani prefekt, a szkolny poltergeist przerwał na chwilę i utkwił w niej małe oczka.

- Marchewa od Pottera mi rozkazuje! Na pewno będę słuchał! – i rzucił w nich trzymaną akurat metalową klatką.

- Irytku, przestań hałasować, bo będziemy musieli iść do pana Filcha, a rano zgłosić to dyrektorowi. – Remus skrzyżował ręce na piersi i patrzył surowo na ducha.

- Oooo! I kolejny prefekt-srefekt też się odzywa! Takie blizny ma na twarzy, a dalej się wymądrza. Chyba za mało mu przyłożyli!

                Na korytarzu dało się słyszeć już pospieszne kroki, zapewne szkolnego woźnego.

- Pan Filch już tutaj idzie, może prowadzi z sobą Krwawego Barona. – Lily z satysfakcją zauważyła, że poltergeist, który panicznie bał się ducha-rezydenta Slytherinu, zawahał się przed kolejnym rzutem.

                Niestety, Krwawy Baron się nie pojawił i próbowali go uspokoić wraz z woźnym i jego kotką jeszcze przez prawie godzinę i dopiero pojawienie się Dumbledora w granatowych, puchowych bamboszach zakończyło ich trudy. Prefekci przeszli się jeszcze po paru korytarzach, a następnie wrócili do swojej Wieży i natychmiast poszli spać.

                Kolejny tydzień był dla ósemki przyjaciół bardzo ciężki. Egzaminy po szóstym roku okazały się wyjątkowo trudne i nawet Syriusz nie narzekał już, że musi się tyle uczyć. Wszystkim zależało na dobrych stopniach, by móc kontynuować naukę wybranych przedmiotów na siódmym roku. Każdy już myślał coraz poważniej o swojej przyszłości, a warunkiem koniecznym, by ją do siebie przybliżyć, było ukończenie Hogwartu z dobrymi ocenami. Na dodatek wszyscy przejmowali się Peterem, który przyswoił najmniejszą ilość wiedzy w ciągu minionego roku, chociaż nie uczęszczał na tyle zajęć, jak jego przyjaciele. James cały czas się na głos zastanawiał, co Pettigrew robił w tym czasie, gdy oni mieli zajęcia bez niego, zamiast starać się trochę nadrobić zaległości. Odpowiedzi na to pytanie jednak nie znaleźli, bo nawet sam Peter nie pamiętał, czym się zajmował przez cały rok.

                James, Syriusz i Peter leżeli na swoich łóżkach w dormitorium. Był późny, czwartkowy wieczór, a egzaminy końcowe były już za nimi. Potter bawił się swoim złotym zniczem, który sobie przywłaszczył na piątym roku, Black przeglądał magazyn o quidditchu, a Pettigrew… Pettigrew jadł. Przez jakiś czas żaden z nich się nie odzywał, rozkoszując się wolnością. Nareszcie nie muszą się uczyć, nareszcie nie muszą się przejmować testami. Już nic nie mogli zrobić, tylko czekać na wyniki, które mieli otrzymać w ostatnim tygodniu szkoły.

- Jak myślicie, o której wróci Lunatyk? – Glizdogon przerwał powoli ciążącą mu ciszę.

W sypialni Huncwotów zawsze panował harmider i ten niecodzienny spokój wprawiał go w dyskomfort.

- Nie wiem. – Łapa zerknął na zegarek. – Za pół godziny zaczynają dopiero egzamin.

- Zaczynają? – Peter wydawał się bardzo poruszony tą informacją.

- Tak, zaczynają. Vicky i Phoebe też się uczą astronomii, jak możesz nie wiedzieć? – Black wydawał się bardzo zniesmaczony.

Jednak mimo grymasu, jego twarz nadal była wyjątkowo przystojna, a opadające na oczy przydługie włosy tylko dodawały mu uroku. Pettigrew nie raz patrząc na przyjaciela, przychodziła do głowy myśl, że naprawdę wygląda jak zbuntowany arystokrata.

- Opanuj się Łapciu, nie wszyscy pamiętają czego każdy z nas się uczy. – James kolejny raz z rzędu złapał znicza, gdy ten ledwo pojawił się w zasięgu jego rąk. – Lepiej zastanówmy się nad jakimś kawałem. Dawno nic nie zrobiliśmy.

                Chłopacy spojrzeli na siebie znacząco i chwilę później dyskutowali podekscytowani, jakby robili to pierwszy raz w swoim życiu.

                Długo wyczekiwana przed Huncwotów środa w końcu nadeszła, przynosząc kolejny ciepły dzień. Obudzili się pełni energii, bo już tego dnia mieli wykonać najlepszy kawał w swojej karierze. Pogoda była przednia, więc zapewne wszyscy uczniowie spędzą przerwę śniadaniową na błoniach, co bardzo im odpowiadało, bo właśnie poza murami zamku zamierzali wprowadzić ich plan w życie. A im więcej osób dosięgnie, tym zabawniej. Przepychając się, wesoło wbiegli do Pokoju Wspólnego, po czym przeszli przez portret Grubej Damy. Przed drzwiami do Wielkiej Sali ujrzeli trzy Gryfonki.

- Cześć, Evans. – James wyszczerzył się, mierzwiąc swoje i tak już niepoukładane włosy.

- Cześć, chłopcy. – Lily zmierzyła ich krytycznym spojrzeniem. – Co wy tacy zadowoleni jesteście?

- My? – Syriusz zamrugał niewinnie oczami. – Po prostu cieszymy się, że was widzimy!

- Jakbyśmy miały w to uwierzyć. – mruknęła Ruby do siostry, na co ta parsknęła śmiechem.

                Rozmawiali tak chwilę, aż dołączyła do nich Vicky i razem usiedli przy stole do śniadania. Jedli, żartowali i co chwilę wybuchali śmiechem. W pewnym momencie na Sali zapanowało poruszenie – przyleciała poranna poczta. Mała sówka wylądowała przed Howells przynosząc jej Proroka Codziennego. Dziewczyna wrzuciła knuta do woreczka przypiętego do nóżki ptaka, zabrała gazetę i zaczęła czytać.

- Mam nadzieję, że McGonagall trochę odpuści dzisiaj. – jęknęła Phoebe, zerkając w stronę stołu nauczycieli.

- Powinna. Zawsze tak robi po egzaminach. – James sięgnął po słoik z dżemem i posmarował swojego tosta.

                Vicky chwyciła swój puchar, do którego chwilę wcześniej Remus wlał jej sok dyniowy. Wzięła łyka i zamarła, nadal przyciskając naczynie do ust, co poskutkowało tym, że cały napój zaczął powoli wylewać jej się na szatę. Dziewczyna zbladła.

- Hej, Vicky, co się dzieje? – Lily z niepokojem spojrzała na przyjaciółkę.

Ta nic nie odpowiedziała, tylko odłożyła gazetę na stół, po czym wstała. Puchar z brzdękiem upadł na podłogę. Gryfoni spojrzeli po sobie zaniepokojeni, gdy Krukonka zaczęła iść powoli w kierunku wyjścia. Syriusz i James ruszyli za nią, dzięki czemu udało im się ją chwycić, zanim nieprzytomna zderzyła się z ziemią. Dziewczyny wrzasnęły przerażone i zerwały się ze swoich miejsc, jednak nie zrobiły nawet kroku, bo zobaczyły profesora Flitwicka, opiekuna Ravenclawu, profesor McGonagall i dyrektora zmierzających szybko w ich kierunku. Dumbledore wyczarował nosze i wraz z dwójką nauczycieli wyszli z Wielkiej Sali, powstrzymując wcześniej przyjaciół przed pójściem za nimi. Gdy tylko zniknęli za drzwiami, na Sali zapanowało poruszenie, a siódemka Gryfonów rzuciła się na Proroka, który nadal był otwarty na stronie, na której Vicky przestała go czytać.

CZY JESTEŚMY JESZCZE BEZPIECZNI?

Wczoraj późnym wieczorem w centrum Londynu doszło do zamieszek. Czworo zamaskowanych czarodziejów zaczęło mordować mugoli, którzy spędzali wolny czas w Covent Garden. Na miejscu pojawiło się kilku pracowników Ministerstwa Magii, jednak sprawców nie udało się złapać. Deportowali się po krótkiej walce z aurorami. Podejrzewa się, że za tym mordem stoją poplecznicy Lorda Voldemorta, czarnoksiężnika, który od kilku miesięcy niepokoi nasz świat. Nie można jednak tego w stu procentach potwierdzić, a pracownicy Ministerstwa odmawiają udzielenia komentarzy na temat owego zdarzenia.

W ataku zginęła para aurorów, Lucas i Susan Howells, osieracając trójkę dzieci, z których jedno nadal uczy się w Szkole Magii i Czarodziejstwa Hogwart.

Czy nasz świat jest zagrożony?

Czy stoimy u progu wojny?

Czy możemy jeszcze czuć się bezpiecznie?